कविता

धुऊन विटके-मऊ झालेले जुनेपाने कपडे

अनेकदा वाऱ्या करतात.

पुढून मागे.

वरून खाली.

तळ्यात-मळ्यात.

…

नागवं होण्याच्या भीतीवर धीरानं मात करत

हाताच्या बोटांची सूक्ष्म थरथर मुठीत घट्ट आवळून धरत

उरलीसुरली क्षीण निरी फेडत

कोरडाठाक खंक काठ

टळटळीत उन्हात उघडावाघडा करत

…

उतू जावं दूध

नि दर वेळी खिदळत ओटा धुवायला घ्यावा,

साय प्रसन्न मनानं निपटत,

पाणी ओतून कडाप्पा पुन्हा काळाशार नितळ करत,

रथसप्तमी साजरी करावी

…

स्त्रीवादी ही एक शिवी आहे आता.

किंवा टिंगलटवाळीकरता वापरायचा शब्द.

किंवा आपल्याला उद्देशून कुणी वापरला,

तर अंगावरची पाल झटकावी तसा झटकून टाकायचा शब्द.

किंवा आपल्या हक्काचं काहीतरी मागताना

…

एखाद्या कोळ्यानं

दुसरं काहीच न सुचून

विणत राहावेत धाग्यामागून धागे,

तसे

मऊ-चिवट-नाजूक-टणक मूडी सुरांनी वेढलेले,

…

ऊन हवंय चमचाभर.

सगळं ब्लर झालंय

कधी रिपरिप

कधी पिरपिर

कधी नुसतीच धुकट धुवट ड्रेपरी

…

ना अंधार ना उजेड

ना आभाळ ना झाड

ना शहर ना रान

अशा वेशीवरच्या हिरव्या तुकड्याच्या टोकावर राखाडी प्रकाशात

पोपट जीवघेणा कलकलाट करतात,

…

संतुलित, सुरक्षित आणि साळसूदपणे क्रूर असलेल्यांची घरटी पसरत चाललीत दिवसेंदिवस वेगाने सर्वदूर.

अंडी उबताहेत.

योग्य वेळी अंड्यांतून बाहेर यावीत गोमटी, गोजिरवाणी, एकसारखी, स्वस्थ आणि संवेदनशील अणकुचीदार पिल्लं

आणि

सर्वत्र साधला जावा बहुमतांचा नैसर्गिक समतोल

…

जागा मिळेल तिथे

खुपसून, खचाटून

दिवाळी अंक, मासिकं, पुस्तकं

जुनी, नवी, फाटकी, पिवळी पडलेली, चकचकीत

शुभ्र कोवळी

…

काळोख आहे अस्फुट.

हातून काहीतरी जिवंत, उष्ण, सोनेरी निसटून चालल्याची हुरहुर.

अर्धा पाय मागच्याच पायरीवर अजून.

डोळे भिरभिरताहेत.

जागा शोधताहेत टेकायला.

…